sobota, 5 listopada 2016

Brak informacji ze strony ZUS o nowych zasadach wypłaty świadczeń


Wyrok
Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
z dnia 19 maja 2016 r.
II UK 251/15

Uchybienia organów administracji publicznej nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela działającego w dobrej wierze.





Sentencja
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych 19.5.2016 r. sprawy z wniosku Wandy K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o wyrównanie emerytury na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku SA w G. z 14.1.2015 r. (...);
 oddala skargę kasacyjną i zasądza od wnioskodawczyni na rzecz pozwanego organu rentowego kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


Uzasadnienie
Wyrokiem z 14.1.2015 r. SA w G., na skutek apelacji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G., w sprawie z wniosku Wandy K. o wyrównanie emerytury, zmienił wyrok SO w G. z 5.3.2014 r., i oddalił odwołanie wnioskodawczyni od decyzji organu rentowego, wznawiającej wypłatę emerytury od 22.11.2012 r. oraz od decyzji odmawiającej wypłaty zawieszonej emerytury w okresie od 1.10.2011 r. do 21.11.2012 r.
 W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ rentowy decyzją z 11.6.2007 r. przyznał wnioskodawczyni (urodzonej 18.12.1949 r.) prawo do wcześniejszej emerytury, począwszy od 1.3.2007 r., równocześnie zawieszając wypłatę świadczenia wobec kontynuowania za-trudnienia. Wypłata świadczenia emerytalnego była zawieszona do 21.11.2012 r. Na skutek wniosku złożonego 24.12.2012 r. organ rentowy wznowił wypłatę emerytury od 22.11.2012 r., a decyzją z 15.5.2013 r. odmówił wypłaty zawieszonej emerytury w okresie od 1.10.2011 r. do 21.11.2012 r., argumentując, że wyrok TK z 13.12.2012 r., K 2/12 (Dz.U. z 2012 r. poz. 1285) nie ma zastosowania do, przypadającego przed 22.11.2012 r., okresu zawieszenia wypłaty emerytur na podstawie art. 28 ustawy z 16.12.2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 257, poz. 1726) - dalej ustawa zmieniająca, w zw. z art. 103a ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.jedn.: Dz.U. z 2015 r. poz. 748 ze zm., dalej jako: EmRentyFUSU).
 Wyrokiem z 5.3.2014 r. sąd I instancji zmienił decyzję i zobowiązał organ rentowy do wypłaty wnioskodawczyni emerytury za okres od 1.12.2009 r. do 21.11.2012 r., powołując się - co do należności za okres od 1.12.2009 r. do 31.9.2011 r., na art. 45 ust. 1 i 2 ustawy z 21.11.2008 r. o emeryturach kapitałowych (Dz.U. Nr 228, poz. 1507 ze zm., dalej jako: EmKapitałU). W uzasadnieniu wyroku sąd ten uznał, że co prawda wypłaty emerytury, do której prawo zostało zawieszone na podstawie art. 103 ust. 2a EmRentyFUSU, dokonuje się na wniosek osoby zainteresowanej, to jednak ZUS był zobowiązany do pouczenia uprawnionych, mających w dniu wejścia w życie ustawy zawieszone prawo do emerytury na tej podstawie, o warunkach pobierania świadczeń. Sąd I instancji uznał, że wnioskodawczyni jako osoba, której wstrzymano wypłatę emerytury z uwagi na kontynuowanie zatrudnienia, miałaby potencjalne prawo do wypłaty świadczenia od 8.1.2009 r., gdyby wniosek o jego wypłatę złożyła w tym miesiącu. Mimo że organ rentowy nie miał obowiązku wydania decyzji o wznowieniu wypłaty emerytury z urzędu, to jego obowiązkiem było poinformowanie wnioskodawczyni o nowych warunkach wypłaty świadczenia, czego nie uczynił. Odnosząc się do żądania wypłaty świadczenia emerytalnego za okres od 1.10.2011 r. do 21.11.2012 r., sąd wskazał, że na podstawie art. 27 ustawy zmieniającej, ZUS, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy, zobowiązany został do poinformowania osób pobierających emerytury o obowiązujących od dnia wejścia w życie ustawy warunkach pobierania emerytury w przypadku kontynuowania stosunku pracy u pracodawcy, z którym stosunek ten był zawarty przed dniem nabycia prawa do emerytury, w tym o konieczności rozwiązania stosunku pracy do 30.9.2011 r. Po-uczenia takiego organ rentowy nie wystosował do ubezpieczonej. Sąd I instancji uznał, że wnioskodawczyni nie została w jakikolwiek sposób poinformowana o możliwości podjęcia wypłaty emerytury od 8.1.2009 r. i następnie o konieczności rozwiązania stosunku pracy do 1.10.2011 r. w celu uzyskania wypłaty emerytury. Niepoinformowanie (wbrew wymogom ustawowym) wnioskodawczyni przez organ rentowy o nowych warunkach wypłaty świadczenia nie może powodować dla niej negatywnych skutków, gdyż uchybienia organów administracji publicznej nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela działającego w dobrej wierze.
 Wyrokiem z 14.1.2015 r. sąd II instancji uwzględnił apelację organu rentowego i zmienił wyrok sądu I instancji, oddalając odwołanie. W uzasadnieniu sąd wskazał, że w odniesieniu do decyzji organu rentowego z 15.5.2013 r., odmawiającej dokonania wypłaty zawieszonej emerytury w okresie od 1.10.2011 r. do 21.11.2012 r., należy uznać za utrwalone w judykaturze stanowisko, że skutki wyroku TK z 13.11.2012 r. nie obejmują ubezpieczonych, którzy nabyli prawo do emerytury przed 8.1.2009 r. (dniem uchylenia art. 103 ust. 2a EmRentyFUSU), także wtedy, gdy wypłata emerytury podlegała zawieszeniu w związku z kontynuowaniem przez nich zatrudnienia, przywołując wyrok SN z 6.8.2013 r. (II UK4/13, OSNP Nr 7/2014, poz. 106). Utrwalony jest także pogląd, że tzw. emerytury wcześniejsze są świadczeniami odrębnymi od emerytury przyznanej po osiągnięciu wieku emerytalnego (por. np. uchwałę z 4.7.2013 r., II UZP 4/13, OSNP Nr 21-22/2013, poz. 257, wyrok z 12.3.2014 r., II UK 358/13, Legalis), uznając - za wyrokiem SN z 20.1.2005 r. (UK 120/04, OSNP Nr 16/2005, poz. 257), że złożenie wniosku o przyznanie prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia wieku emerytalnego wynoszącego 60 lat przez kobietę, która ma ustalone decyzją organu rentowego prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia wieku 55 lat, powoduje, że organ rentowy nie rozstrzyga w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, lecz w nowej sprawie z zakresu ubezpieczenia społecznego. Wnioskodawczym decyzją z 11.6.2007 r. miała przyznane prawo do wcześniejszej emerytury, wypłata tego świadczenia została zawieszona na mocy obowiązującego wówczas art. 103 ust. 2a EmRentyFUSU. Gdyby nawet założyć prawidłowość dokonanej przez sąd I instancji oceny odnośnie do skutków prawnych braku pouczenia - na podstawie art. 45 ust. 2 EmKapitałU, to wypłata wcześniejszej emerytury, do jakiej wnioskodawczyni miała ustalone prawo, gdyby nawet została wznowiona po 8.1.2009 r., podlegałaby ponownemu zawieszeniu z dniem 1.11.2011 r. Mając zaś na względzie brak odniesienia powołanego wyroku TK do świadczeń, do których prawo zostało ustalone przed 8.1.2009 r., skutki tego wyroku nie mogłyby w sposób pozytywny kształtować sytuacji wnioskodawczyni. Faktem jest natomiast, że z dniem ukończenia przez wnioskodawczynię 60 lat (od 18.12.2009 r.) mogła ona złożyć nowy wniosek o przyznanie emerytury. Byłoby to - jak zaznaczono wyżej - nowe świadczenie i w takim przypadku podlegałoby ono regułom będącym skutkiem przywołanego wyroku TK. Bezsporne jest jednak, że wnioskodawczyni wniosku o takie świadczenie nie złożyła. Żaden natomiast przepis prawa nie obliguje organu rentowego do pouczania ubezpieczonych o prawie do składania wniosku o emeryturę po osiągnięciu wieku emerytalnego. W szczególności pouczenie, jakiego organ rentowy powinien udzielić wnioskodawczym stosownie do art. 27 ustawy zmieniającej, nie obligowało go do informowania wnioskodawczyni o prawie do złożenia wniosku o „nową emeryturę” w związku z ukończeniem 60 lat. Sąd I instancji, analizując skutki braku pouczenia (przy hipotetycznym założeniu, że skarżąca pobierałaby emeryturę, gdyby wystąpiła z takim wnioskiem po zmianie przepisów), odwołał się do poglądów orzeczniczych przedstawionych w uzasadnieniu wyroku SA we Wrocławiu z 4.4.2012 r., III AUa 151/12. Sąd II instancji przywołanego tam stanowiska nie podzielił, zauważając, że wskazany wyrok stanowił przedmiot kontroli kasacyjnej, w wyniku której wyrokiem z 24.4.2013 r. (II UK 299/12, Legalis) SN oddalił wprawdzie skargę kasacyjną, ale wyłącznie dlatego, że w tej sprawie do sytuacji wnioskodawczyni miały zastosowanie skutki wyroku TK z 13.11.2012 r. (ubezpieczona nabyła prawo do emerytury w marcu 2009 r.). W uzasadnieniu tego wyroku SN wyraził pogląd, w pełni podzielony przez sąd II instancji, według którego brak poinformowania przez organ rentowy osoby pobierającej emeryturę o konieczności rozwiązania stosunku pracy ma znaczenie jedynie dla oceny zasadności ewentualnego żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia na podstawie art. 138 ust. 2 pkt 1 EmRentyFUSU. W ocenie sądu II instancji brak też podstaw do zaaprobowania stanowiska sądu I instancji co do oceny skutków braku pouczenia na podstawie art. 45 ust. 2 EmKapitałU, uznając, że do kwestii tej odpowiednio odnoszą się zaprezentowane wyżej rozważania SN. Jak słusznie zauważył sąd I instancji, organ rentowy powinien poinformować osoby mające zawieszoną wypłatę świadczeń emerytalnych „o warunkach pobierania świadczeń”, które zostały określone m.in. w Rozdziale 2 Działu VIII EmRentyFUSU. W przepisach normujących to zagadnienie nie przewidziano obowiązku organu rentowego do informowania o uchyleniu art. 103 ust. 2a EmRentyFUSU, a tym samym o możliwości pobierania świadczeń emerytalno-rentowych bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy. Zmiana tych przepisów była faktem powszechnie znanym, natomiast organ rentowy miał obowiązek informowania wyłącznie o warunkach pobierania świadczenia. W ocenie sądu II instancji dla rozstrzygnięcia sprawy nie mogły mieć znaczenia także podnoszone przez sąd I instancji na marginesie rozważań kwestie związane z wejściem w życie przepisów ustawy z 13.12.2013 r. o ustaleniu i wypłacie emerytur, do których prawo uległo zawieszeniu w okresie od 1.10.2011 r. do 21.11.2012 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 169), określające zasady ustalenia i wypłaty emerytury, do której prawo zostało zawieszone na podstawie art. 28 ustawy zmieniającej w związku z art. 103a EmRentyFUSUw okresie od 1.10.2011 r. do 21.11.2012 r., ponieważ ustawa nie miała zastosowania do wnioskodawczyni, której wypłatę emerytury zawieszono w 2007 r. na mocy obowiązującego wówczas art. 103 ust. 2a EmRentyFUSU.
 Powyższy wyrok zaskarżył w całości skargą kasacyjną pełnomocnik wnioskodawczyni, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 45 ust. 2 EmKapitałU, polegającą na przyjęciu przez sąd II instancji, że obowiązek organu rentowego dotyczący pouczenia o warunkach pobierania świadczeń nie ma istotnego znaczenia dla realizacji praw podmiotowych osób uprawnionych do emerytury, w sytuacji kiedy na mocy tej samej ustawy nastąpiła zmiana warunków pobierania świadczeń, a nadto przyjęciu, że stan prawny uregulowany w całym art. 45, należy traktować analogicznie do art. 27 ustawy zmieniającej. Na podstawie tych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi II instancji do ponownego rozpoznania wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.
 W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego.
 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
 Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.
 Stosownie do art. 39813 § 1 i 2 KPC, SN rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, jeżeli skarga nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania lub gdy zarzut taki okaże się niezasadny. Oznacza to, że nie jest kwestionowane, iż wnioskodawczyni na podstawie decyzji z 11.6.2007 r. przyznano prawo do wcześniejszej emerytury, począwszy od 1.3.2007 r., równocześnie zawieszając wypłatę świadczenia wobec kontynuowania zatrudnienia (wypłata świadczenia pozostawała zawieszona do 21.11.2012 r.), a także, że po ukończeniu przez wnioskodawczynię 60 lat (od 18.12.2009 r.) nie składała ona wniosku o emeryturę w tzw. powszechnym wieku.
 Jedynym zarzutem skargi, w ocenie SN nieuzasadnionym, było naruszenie prawa materialnego - art. 45 ust. 2 EmKapitałU, „przez jego błędną wykładnię”, polegającą na niewłaściwym rozumieniu przez sąd II instancji treści zastosowanego przepisu. Przepis ten - zawarty w przepisach przejściowych EmKapitałU - zobowiązywał organ rentowy do informowania osób mających w dniu wejścia w życie ustawy zawieszone prawo do emerytury w trybie art. 103 ust. 2a EMRentyFUSU „o warunkach pobierania świadczeń”. Dokonując jego wykładni, sąd II instancji trafnie uznał, że z uwagi na podobieństwo tej regulacji z zastosowaną w art. 27 ustawy zmieniającej, odpowiednio odnoszą się do niej zaprezentowane wyżej rozważania SN zawarte w wyroku z 24.4.2013 r. Przepis ten był analizowany przez sąd I instancji w związku z nietrafnym założeniem poczynionym przez sąd I instancji, według którego organ rentowy miał obowiązek pouczania wnioskodawczyni o możliwości złożenia wniosku o przyznanie emerytury po osiągnięciu wieku 60 lat.
 Na wstępie rozważań warto ogólnie zauważyć, że zgodnie z art. 100 ust. 1 EmRentyFUSU prawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa, przy czym powstanie prawa do świadczeń należy odróżnić od jego ustalenia deklaratoryjną decyzją organu rentowego oraz od prawa do pobierania świadczenia (por. np. uzasadnienie uchwały (7) SN z 20.12.2000 r., III ZP 29/00, OSNAPiUS z. 12/2000, poz. 418). Ma to ten skutek, że nie tylko samo prawo, ale również jego realizacja wymaga wystąpienia ze stosownym wnioskiem o ustalenie do niego prawa, co w dalszym ciągu umożliwia jego wypłatę. Tak więc moment realizacji powstałego uprawnienia zależy wyłącznie od woli ubezpieczonego (por. także np. wyroki SN z 4.11.2014 r., I UK 100/1, Legalis i z 14.9.2014 r., I UK 19/14, MoPr Nr 1/2015, s. 50).
 Należy też przypomnieć, zwracając uwagę na szerokie i starannie opracowane rozważania sądu II instancji zawarte w zaskarżonym wyroku, że TK powołanym wyżej wyrokiem z 13.11.2012 r., uznał, że art. 28 ustawy zmieniającej w zw. z art. 103a EmRentyFUSU, w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1.1.2011 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał zauważył, że w sprawie SK 45/04 kontroli poddano identycznie brzmiący jak art. 103a EmRentyFUSU, art. 103 ust. 2a EmRentyFUSU, między innymi stwierdzając, że „całkowite zawieszenie świadczeń w razie nierozwiązania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą nie ma charakteru arbitralnego i nie narusza zasady proporcjonalności, ponieważ odpowiada istocie konstytucyjnego prawa do zabezpieczenia społecznego i ma na celu realizację zadań państwa w zakresie zapewnienia pełnego, produktywnego zatrudnienia”, podkreślając, że „umożliwienie pobierania świadczeń emerytalnych bez przerwania działalności zawodowej wykracza poza konstytucyjny zakres prawa do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego”. Przypomnieć należy, że art. 103 ust. 2a EmRentyFUSU, uznany w powołanym wyroku za zgodny z Konstytucją, został uchylony z dniem 8.1.2009 r. na mocy art. 37 pkt 5 lit. b EmKapitałU. Tym samym od 8.1.2009 r. do 31.12.2010 r. - do dnia wejścia w życie art. 103a EmRentyFUSU, dodanego do tej ustawy przez art. 6 pkt 2 ustawy zmieniającej, nie istniał wymóg uprzedniego rozwiązania stosunku pracy jako warunku pobierania świadczeń emerytalnych.
 Powołany wyrok TK z 13.11.2012 r. nie znajduje zastosowania w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Określając jego skutki, Trybunał stwierdził, że „obowiązek rozwiązania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą - jako warunek realizacji nabytego prawa do emerytury - nie będzie miał zastosowania do osób, które nabyły to prawo w okresie od 8.1.2009 r. do 31.12.2010 r. Natomiast przepis ten pozostaje nadal w obrocie prawnym i znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury w momencie jego wejścia w życie i później, tj. od 1.1.2011 r.”.
 Zgodnie z ustaleniami wnioskodawczyni nabyła prawo do emerytury 1.3.2007 r., przy czym wypłata tego świadczenia została zawieszona wobec kontynuowania zatrudnienia, a po ukończeniu przez wnioskodawczynię 60 lat (od 18.12.2009 r.) nie składała ona wniosku o emeryturę w tzw. powszechnym wieku. Fakt, że wypłata przyznanej emerytury, a więc realizacja nabytego prawa, podlegała zawieszeniu, w związku z kontynuowaniem przez nią zatrudnienia, nie ma znaczenia prawnego, w tym sensie, że wskazane wyżej orzeczenie TK nie znajduje zastosowania w tej sprawie. W chwili nabycia przez wnioskodawczynię prawa do tzw. wcześniejszej emerytury, to jest w marcu 2007 r., obowiązywał art. 103 ust. 2a EmRentyFUSU, stanowiący, że prawo do emerytury ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego. Jak już wyżej wspomniano, przepis ten został uchylony z dniem 8.1.2009 r. i od tej daty możliwe było pobieranie emerytury, bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy, co w okolicznościach sprawy uzasadniałoby wznowienie przez organ rentowy wypłaty zawieszonej emerytury od 1.3.2009 r., na wniosek ubezpieczonej. Taki stan prawny trwał do 31.12.2010 r., gdyż od 1.1.2011 r. obowiązuje art. 103a, znoszący możliwość pobierania emerytury bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy. Przepis art. 103a EmRentyFUSU objął wszystkich emerytów, a więc nie tylko tych, którzy prawo do emerytury uzyskali od momentu jego wejścia w życie, ale również tych, którzy przeszli na emeryturę wcześniej. Przy czym ci emeryci, którzy nabyli prawo do emerytury przed 1.1.2011 r., na podstawie art. 28 ustawy zmieniającej, mogli ją pobierać bez rozwiązania umowy o pracę jeszcze przez 9 miesięcy od daty wejścia w życie zmiany, czyli do 30.9.2011 r. Tym samym skutki prawne, wynikające z wyroku TK z 13.11.2012 r., nie znajdują zastosowania do sytuacji wnioskodawczyni, w stosunku do której art. 28 ustawy zmieniającej, ponownie wprowadzający wymóg rozwiązania stosunku pracy i uznany za niekonstytucyjny, w istocie nie pogorszył sytuacji prawnej (w chwili nabycia przez nią prawa do emerytury obowiązywał art. 103 ust. 2a EmRentyFUSU).
 Wszystkie te okoliczności trafnie przeanalizował sąd II instancji, powołując utrwalone orzecznictwo SN. Trafnie także zwrócono uwagę, że postępowanie w sprawach emerytalno-rentowych - co do zasady - ma charakter wnioskowy (wszczynane jest na wniosek uprawnionego) - por. art. 116 ust. 1, art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 1 EmRentyFUSU, a wypłatę zawieszonego świadczenia (po ustaniu przyczyn uzasadniających to zawieszenie) podejmuje się nie wcześniej niż od miesiąca, w którym złożono wniosek, ten zaś złożony został 24.12.2012 r.
 Podobnie należy ocenić, w pełni je podzielając, stanowisko zawarte w skarżonym wyroku, odnośnie do obowiązku organu rentowego pouczania uprawnionych, mających w dniu wejścia w życie EmKapitałU (8.1.2009 r. - art. 46 EmKapitałU) zawieszone prawo do emerytury w trybie art. 103 ust. 2a EmRentyFUSU, „o warunkach pobierania świadczeń”. Z tego sformułowania nie wynika obowiązek organu rentowego do informowania poszczególnych ubezpieczonych o utracie mocy obowiązującej przez art. 103 ust. 2a EmRentyFUSU, co trafnie przyjął SN w wyroku z 24.4.2013 r., II UK 299/12, szeroko przywołanym przez sąd II instancji, odnośnie do obowiązku z art. 27 ustawy zmieniającej, zwracając uwagę, że obowiązek ten ma prawne znaczenie jedynie w kwestii oceny zasadności żądania zwrotu od ubezpieczonego nienależnie pobranego przez niego świadczenia - art. 138 ust. 2 pkt 1 EmRentyFUSU, trafnie zwracając uwagę, że takie nienależnie pobrane świadczenie wynikałoby z nierozwiązania przez ubezpieczonego stosunku pracy, organ rentowy zobowiązany bowiem do informacji odnośnie do warunków pobierania świadczeń nie został zobowiązany do informowania o faktach powszechnie dostępnych dotyczących uchylenia art. 103 ust. 2a EmRentyFUSU. Analiza ta znajduje także pełne zastosowanie do obowiązku ZUS określonego w art. 45 ust. 2 EmKapitałU.
 Tym się kierując, orzeczono jak w sentencji po myśli art. 39814 KPC.

 Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na odpowiednio stosowanym art. 98 § 1 KPC, określając taryfowe wynagrodzenie pełnomocnika zgodnie z § 11 ust. 2 oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.9.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.).

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Nienależnie pobrane świadczenia - błąd

Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 9 lutego 2017 r. II UK 699/15 W prawie ...